Daan, 20 januari 2011
Nederland , Driehuis 6°

Oost West, thuis best

Na bijna zes maanden over de aardkloot te hebben gezworven ben ik eindelijk weer in het land van de bitterballen! Ik ben alweer helemaal ingeburgerd in het Nederlandse leven, al is het leven hier een groot contrast met New York! Tijdens mijn laatste dagen in New York heb ik het volgende uitgevreten:

De dag dat ik mijn laatste blog had geupdate was ik ’s middags over de Brooklyn Bridge van Brooklyn (Breukelen) naar downtown gelopen, wat een prachtige wandeling is met uitzichten over het Vrijheidsbeeld en de skyline. In downtown aangekomen was ik van plan om ground zero te bezoeken, maar ik kon de weg niet vinden omdat er wegwerkzaamheden en omleidingen waren. Heb toen een half uur rondgezworven, en uiteindelijk in het Financial district een kop koffie gescoord. Daar kon ik vanaf de 2e verdieping zien dat die wegwerkzaamheden eigenlijk ground zero was. Toen klopte die toren die aangebouwd werd ook een stukje meer, dat bleek het nieuwe WTC te zijn. Die avond werd Jordi ziek en zag hij zijn erwtensoep (met HEMA-worst!) niet eens meer zitten. Ik dacht eerst dat hij misselijk was geworden van de documentaire Jesus Camp die we net hadden gezien (die is namelijk vrij misselijkmakend), maar het bleek een stukje oververmoeidheid te zijn. Jordi heeft namelijk sinds augustus geen dag op z’n billen gechilled, en die ontspanning die ik hem oplegde zorgde ervoor dat zijn lichaam ging protesteren.

De volgende dag liepen we door Riverside Park naar het American Museum of Natural History in central park,wat een toffe wandeling was want er was verse sneeuw gevallen, en heel New York leek op de slee te zitten. Maar in het museum viel Jordi zowat met z’n neus in z’n kop thee omdat hij zo moe was dat hij niet rechtop kon blijven zitten. Ik heb hem toen bevolen om een dag in z’n bed te blijven liggen, en ben op eigen houtje door het museum gebanjerd. Een levensgroot blauwe vinvis model, een grote collectie spectaculaire dinosaurusbotten en een hoop opgezette dieren maakten het een prachtig museum. Heb toen een lading fruit en salade gekocht bij de markt en Jordi aan het vitamine-infuus gezet.

Donderdag voelde Jordi zich weer iets beter, en heef hij me de Columbia campus laten zien: een groot terrein met prachtige oude gebouwen om de hoek van Jordi’s huis. We liepen langs de ‘Delta Iotta Kappa’ en ‘Alpha Upsilon Phi’ studentenverenigingen, wat wel lekker Amerikaans is. Jordi liet me even zijn 'collegezaal' zien, wat er voor een leek verdomd veel uitziet als een bioscoop zaal. De mensen van de Columbia filmafdeling waren erg aardig, en ik kreeg van de directrice nog een dvd met filmpjes van Columbia studenten en werd heel vriendelijk onthaald. Zouden er dan toch nog aardige mensen in New York zijn? Overweldigd door deze vriendelijkheid hebben we in een typische Amerikaanse Diner lekker geluncht, en het personeel hier keek ons zowaar ook in de ogen en was buitengewoon vriendelijk! Ik besloot New Yorkers een tweede kans te geven en mijn ‘New Yorkers zijn allemaal draken/eikels’-attitude bij te stellen. Heb toen een kapper opgezocht die even de kettingzaag in mijn John Lennon-coupe mocht zetten. Gestyled en wel zijn we die avond naar het Rockefeller Center gegaan, nadat we een omweg langs Times Square en M&M’s World (echt waar) hadden gemaakt. Voordat we bij het Rockefeller Center naar binnen konden moesten we een vliegveldwaardige security check ondergaan. Via een futuristische lift met glazen dak zijn we toen 70 verdiepingen omhoog geraasd tot de 250 meter hoge top. Vanaf hier konden we prachtig Central Park en het Empire State Building zien, en downtown was er een gigantische vuurwerkshow aan de gang waar we ook eersterangs kaartjes voor hadden. Na deze toffe ervaring zijn we terug gegaan naar de Upper West Side om te ontdekken dat Jordi z’n sleutels in het Rockefeller Center had laten liggen omdat de beveiligingsbeambte deze niet terug had gegeven. Dus weer de metro in en helemaal terug naar midtown. Hebben toen gelijk daar een lekkere Amerikaanse burger gegeten.

Vrijdag wilden we eerst vroeg op, maar Jordi had z’n slaap nog even nodig en werd uiteindelijk pas om twaalf uur wakker. We hebben na een rustig ontbijt de metro gepakt naar Coney Island, wat ten zuiden van Brooklyn ligt. Daar heb ik eerst een hotdog gegeten bij Nathan’s: de hotdog zaak waar jaarlijks het WK hotdog eten wordt gehouden (op dit evenement komen jaarlijks 40.000 bezoekers af, vergis je niet). Het wereldrecord staat overigens op een walgelijke 68 hotdogs in 10 minuten. Ik zat na één hete hond goed vol en we zijn vervolgens naar het pretpark gerold dat al twintig jaar gesloten is. Een ontzettend gave landmark, met zijn oude houten achtbaan, vintage reuzenrad en helemaal verlaten. Nadat we de schokkende ontdekking hadden gedaan dat een Amerikaanse warme chocomelk wel 550 kilocalorieën kan bevatten (!) zijn we naar het Whitney museum for contemporary American art gegaan in de stad, waar het ‘pay what you whish’ avond was. Voor 1 dollar kun je dus naar binnen, en het was ook goed druk, vooral veel jonge mensen waren er, wat heel gaaf was om te zien. Er was een tentoonstelling waar twintig touwen met lijm en verf, of poppenkleren, of miniatuur aardewerk ‘kunst’ moesten zijn, maar daar ben ik het niet mee eens: dat zijn twintig touwen met lijm en verf, poppenkleren en miniatuur aardewerk. De tentoonstelling van Edward Hopper was echter wel heel erg gaaf om te zien. Jordi en ik zijn toen bij een heerlijk Italiaans restaurant gaan eten, waar ze hele goede en goedkope gerechten hadden. Pizza’s werden gewoon in een traditionele houtoven gemaakt, en het personeel sprak gepassioneerd Italiaans met elkaar en met de klanten. Nog meer vriendelijke mensen! Eigenlijk is New York zo slecht nog niet.

Zaterdag heeft Jordi me het Meatpacking District en de wijk Chelsea laten zien, en we hebben een wandeling gemaakt over een hoge verlaten spoorlijn die omgebouwd is tot park. Ook hebben we een heerlijk Belgisch bakkerijtje gevonden voor een degelijk shot granen. Na een dagje stad-struinen langs Madison Park en de geweldig grote Strand Bookstore, waar ze tientallen bakken met boeken voor $1,- buiten hebben staan, zijn we ’s avonds een broodje falafel gaan eten bij het Amsterdamse bedrijf Maoz, dat nu wereldwijd vestigingen heeft. Toen zijn we een borreltje gaan doen met Jamie, een goede Amerikaanse vriend van Jordi. Jamie komt uit de staat Virginia, niet te verwarren met West Verginia: “In West Virginia you marry your cousin, and in Virginia you don’t”. Jordi had wat ID-problemen maar met een stevige pot bluffen konden we toch een lekker Hollands speciaalbiertje bestellen bij de bardame, die we er overigens van verdachten dat ze net een lijntje gesnoven had. De volgende dag hadden we weer een filmshoot. Na de rommelige appartementshoot van ‘Cub’ vorige week hadden we nu een goed geoliede studioshoot genaamd ‘Twisted’ van Jordi’s klasgenoot Brian Love (met zo’n naam moet je toch wel een succesvolle regisseur worden?). Ik was AC (dat is jargon voor camera-assistent), maar uiteindelijk was ik vooral een manusje van alles. Het was een horrorfilm, dus ik heb de halve dag iemand aan een stoel gebonden en een zwarte zak over zijn hoofd getrokken, een rookmachine bediend en met belichting geholpen. Die avond was mijn laatste avond in NYC, en we hebben een lekkere Jordi-en-Daan-avond gehouden met legio speciaalbiertjes en film, waaronder ‘Manhattan’ van Woody Allen.

Maandag hebben we ’s ochtends een prachtige wandeling gemaakt door het spectaculaire Inwood Hill Park op Noord-Manhattan, wat een heerlijke ochtend was. Toen was het spullen pakken en op weg naar Nederland! Nu ik baardloos was en m’n haren gecultiveerd had was de douane nog niet half zo lastig als toen ik er als (vredelievende) hippie uitzag! Na een prachtige overnacht vlucht over Groenland (dat in de volle maan ontzettend indrukwekkend oplichtte!) ben ik met een stevige jetlag op dinsdagochtend in Nederland geland. Daar stonden Bondien, Thijs, m’n ouders en een twee meter lange opblaasbare orka mij op te wachten! Na een lekkere kop koffie in de Spieghellaan ging het lichtje bij me uit, en heb ik even twee uur in coma gelegen. Een beetje bijgetankt begonnen de festiviteiten, en kon ik eindelijk weer tijd doorbrengen met opa en oma en de rest van de familie. M’n ouders hadden zich ontzettend uitgesloofd met het maken van geweldige tapas, en we hebben heerlijk gegeten tot ik om negen uur weer instortte.

En nu ben ik weer thuis. Thuis. In Nederland. En het voelt nu, na twee dagen, alweer alsof ik nooit ben weggeweest. Iedereen is er nog, iedereen is er nog voor me, het leven lijkt hier bijna stilgestaan te hebben. Ik geniet er van. Een greep uit een aantal ontzettend gelukkige momenten tot nu toe:

1. De eerste hap van een roze koek
2. Het eerste rode licht dat ik met m’n fiets trotseerde
3. Het zien van een bakfiets met drie peuters in de bak
4. De geur van kibbeling van Kaatje
5. De geur van een fietsenwinkel

Nederland heeft misschien geen bergen, wolkenkrabbers, orka’s, zee-otters of regenwoud, maar Nederland is Nederland, en dat veel te dichtbevolkte land met mensen die leven op de fiets, zeuren alsof de wereld vergaat als hun merk pindakaas niet in de supermarkt ligt en met dat elftal dat de finale wéér niet gewonnen heeft, daarvan ben ik blij dat ik het mijn thuis mag noemen.

Bedankt dat jullie me weer een half jaar hebben gevolgd, ik heb weer genoten van jullie reacties! Ik hoop veel van jullie gauw weer in levende lijve te zien!

Daan

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl